Druksterkte, ook bekend als drukuithoudingsvermogen, verwijst naar het vermogen van een materiaal om drukfalen onder drukbelastingen te weerstaan; dat wil zeggen de spanningswaarde waarbij een materiaal drukvervorming of breuk weerstaat wanneer het wordt onderworpen aan een externe kracht langs zijn axiale richting.
Bij een compressietest is dit de maximale drukspanning die een monster kan weerstaan totdat het breekt (brosse materialen) of meegeeft (niet-brosse materialen). Het gebied dat bij de berekening wordt gebruikt, is het oorspronkelijke dwarsdoorsnede-oppervlak-van het monster. Voor stijve kunststoffen wordt doorgaans ASTM D 695 gebruikt voor testen; voor hardschuim wordt D 1621 gebruikt. Deze tests specificeren ook procedures voor het schatten van de drukmodulus. De feitelijke faalwijze van stijve materialen bij druksterktetests is meestal diagonale afschuiving. In gevallen waarin er geen duidelijk vloeipunt is, kan dit worden gedefinieerd met behulp van de drukspanning bij een vooraf-ingesteld offset-vloeipunt. Druksterkte is ook een belangrijke mechanische grootheid die het vermogen van een materiaal karakteriseert om drukbelastingen zonder falen te weerstaan.
